“De routine ging gewoon mee.”

Een weekend weg met The Van With a Plan door de ogen van een 14-jarige jongen met Autisme.

Niet elk kind beleeft een weekend weg op dezelfde manier. Waar sommige jongeren vooral uitkijken naar avontuur of nieuwe plekken, zitten de fijne details voor anderen ergens anders: een eigen hoekje, een vertrouwde routine of de rust van een koptelefoon en een podcast.

We vroegen aan een 14-jarige jongen hoe hij het weekend met The Van With a Plan beleefde. Zijn antwoorden waren kort, eerlijk en verrassend puur.

We starten met de vraag: waar kijk jij het meeste naar uit? Het antwoord was verrassend simpel: slapen. Niet de uitstappen, niet het reizen zelf, maar het idee van een eigen plek te hebben in die beperkte ruimte in de Van sprak hem meteen aan.

Opvallend was hoe belangrijk routine bleef tijdens de reis. Volgens hem liet het gezin die routine helemaal niet achter. “De routine ging gewoon mee,” vertelde hij “ het weekschema ging mee, de dagindeling, de regels en afspraken, zelfs mijn eten kon mee in de ijskast.“ Alleen één ding veranderde: papa en mama gingen mee slapen wanneer het voor hem en zijn broers bedtijd was.

Bij aankomst in de Van trok vooral één ding zijn aandacht: de kastjes. Alle kastjes moesten onderzocht worden, en liefst van al meteen opgevuld. Het duurde dan ook niet lang voor hij ook zijn vaste plekje vond: het bovenste stapelbed werd al snel zijn favoriete plaats. Dat bed bleek veel meer dan alleen een slaapplek. Het werd een veilige haven, een plek waar hij zich even kon afsluiten van alle indrukken van de dag. Met het gordijn dicht, de projector aan, een koptelefoon op en een podcast in zijn oren vond hij daar de rust die hij nodig had na een dag reizen of stadsbezoek.

Ook onderweg had hij duidelijk ontdekt wat voor hem werkte. Hij vond het fijn dat hij apart mocht zitten tijdens de rit op de vijfde zetel die achteruit rijdt en waar er geen fysiek contact is met de twee broers op de vaste passagierszetels. Podcasts luisteren hielp hem ontspannen, net zoals het bewegen van een wiebelkussen met zijn voeten.

Wanneer we vroegen naar zijn favoriete plek van het hele weekend, antwoordde hij zonder twijfelen: “Mijn bed.”

Toch draaide het weekend niet alleen rond rustmomenten. Sommige uitstappen maakten duidelijk indruk. Vooral het bezoek aan het kasteel van Bouillon en de waterpedalo’s bleven hangen als hoogtepunten van de reis. Leuk, maar ook druk en prikkelend.

Zoals in veel gezinnen verliep ook niet alles perfect. Voor het vertrek was er ruzie geweest. Dat hoorde blijkbaar ook bij het weekend. Daarnaast merkte hij dat een volledige dag stadsbezoek erg vermoeiend was. Achteraf kon hij dat heel helder benoemen: hij heeft meer rustmomentjes alleen nodig. Een pauze in de Van had welkom geweest.

Net daarom was het belangrijk dat hij telkens kon terugkeren naar zijn eigen hoekje in de Van.

Ook het slapen zelf maakte indruk. Vooral het tweepersoonsbed dat aan het plafond hing vond hij bijzonder. Al had hij nog één duidelijke verbetering voor de Van: het hebben van wifi zou het weekend helemaal afgemaakt hebben.

Toen we hem vroegen hoe hij het weekend in het algemeen zou omschrijven, volgde opnieuw een kort maar duidelijk antwoord: “Heel erg leuk, dit was een uitstap met heel ons gezin, en als het allemaal wat veel werd moest ik van mama duwen tegen de handen op de achterklep. Dat hielp”

Soms zit een geslaagd weekend niet in volle dagen plannen of voortdurend nieuwe indrukken opdoen. Soms zit het in een bed met een gordijntje dicht, een podcast op de achtergrond en weten dat er ruimte is om even alleen te zijn wanneer alles te veel wordt.

Misschien is dat uiteindelijk wat reizen echt waardevol maakt: niet ontsnappen aan wie je bent, maar onderweg genoeg ruimte krijgen om gewoon jezelf te mogen blijven.

En misschien vat net dat deze ervaring het best samen. Geen grootse woorden, geen perfect reisverhaal en geen geforceerde hoogtepunten. Gewoon een gezin dat samen op weg ging, mét de noden, gevoeligheden, rustmomenten en kleine gelukjes die daarbij horen.